çimlere oturmuş, ağaca yaslanmıştı. doğanı teninde hiss ediyordu, içine çekiyordu. bir köşede geçen bir zaman. zaman yaşanıldığı an geçmiyordu sanki. çünkü zamana bakmak gereği duymamıştı. saatın kaç olduğunu bilmemek, ruhunun kendi akışında kaybolması demekti. evet kendi akışındaydı. " su neden şeffaf, gökyüzünü güzel yansıtıyor, ressamlar yansıtarak tablo yapıyorlar mı? rönesans dönemindeki bir sanatçı bunu yapmazdı kuralcıydı ama bu kural ola bilir miydi. yada barokdakı kuralı yıkanlar. kuralı yıkmaya kalkışan ilk sanatçı nasıl karar aldı buna hoşlanmadım bundan diyerek mi, yoksa karşı akımdan düşmanı mı vardı. düşman.. düşman ne demek nefret etriğim...
Kayıtlar
kendinle baş başa kaldığın an tüm duygularının soyunduğu, önünde çıpıak durduğu andır. aynaya bakar gibi onlara bakarsın, bazen insanlar bakamaz arkalarnı dönerek koşarak uzaklaşmaya çalışırlar. bu uzaklaşma balığın sudan kaçması kadar ölümcüldür. çırpınarak yaşanılır, ve eğer çırpınmakta gücü kalırsa geri döner suya kalmadıysa o kuruda can verir. bu çıplak duygulardan neden kaçarız, neden onları giydirmeye çalşırız belli değil. duygularmız soyundukkarlnda güçlü olmalarını görüp ondan mı korkuyoruz yoksa çıplaklığa bakarken utanç mı duyuyoruz?
Bulut bir gün düşünür, yarın yağmur mu olucam ben yoksa kar mı, dolu ola bilme ihtimalim ne kadar belkide bulut olarak kalırım. sonra rüzgara seslenir, bugün beni nereye götüreceksin? rüzgar bulutu duymaz kendi varoluşunu sorgulamakla meşgül, ama davranışlarını sıradanlaşmış şekilde uygular. yaprakları oynatır, bulutları gezmeye çıkarır. bulut rüzgar onu önemsemiyor diye üzülür ve düşünür yarın beni neyin beklediğini öğrenemedim. kendimden bişey yaratmaya kalkışsam nolur acaba. bunu duyan güneş, buluta söyler, kendinden bişey yaratmak mı güldürme beni ; doğanın bir kuralı var kendimi bildim bileli binyıllardır o kuralı bozmadım görevimi yaptım ben. bulut düşünür doğanın bir kuralı var diyor ama kuralı bozsak nolur ki? ben yarın ne olacağımı düşünmek istemiyorum yarın ne olucağma karar vermek istiyorum der. ve kendini parçalamak kararı alır. o sırada bir okyanusa karışır ve parçalanmiş bulut doğayla savaşarak aynı okyanusanheö yağmur hem kar gibi yağmayı başarır ve ok...
Şu an hayatın aktığını geçen arabaların sesinden algılıyor duyu organlarım. Evet, son bir kaç yıldır. Zaman=Hız oldu benim için. Topluma benzedim Hızın içinde kayboldum. Keşke bir şişe elmalı gazozun içinde kaybolsaydım. Bu kayboluşların ANTİ ŞEREFİNE! Kaldırın havaya bir şişe gazozlarınızı! Ardından saygı duruşuna lütfen! Çocukluğumda masanın altında kurduğum kendi dünyamdan kuruyorum tekrar. Uzak durun, lütfen! Bulaşmayın! Orada masumiyet var kaybolmasın