Ana içeriğe atla

Yalnızlar evi

Yolculuğum yalnızlar evine. Yalnızlarla görüşmeye gidiyorum. Orda yeterince  yalnız insan var. Zamanım yettiği kadar onlarla görüşeceğim...
Karşıma ilk çıkan yüz yaşı olan bir kadındı. Önce selamlaşdık, yüzü hüzünlüydü. Uzun zamandır yanına kimsenin gelmediğini söyledi. Hepsi; tüm tanıdıkları yalnızlar evine yerleşmiş, geriye kalan torunlarının ise onu unutduğunu söyledi.
Başka birisine yaklaşdım. Elinde çiçekler vardı. Şimdi sevdiklerim yanıma gelmişdiler, bak bana çiçek almışlar deyip gülümsüyordu. Onun mutluğunu görüp sevindim, ama yan tarafda bir çocuğun ağladıını gördüm. Elinde annesinin baş örtüsünü sımsıkı tutup, içten ağlıyordu. Buraya yerleşmeme annem cook üzgün diye ağlıyorum dedi.
Haa söyleyim yalnızlar evine giren ordan çıkamaz. Ben? Ben  misafirim henüz burada...
Sonra bir yalnız gördüm, misafiri vardı yanında. O yalnızlar evine yeni yerleşmiş belli. Karşısında bir çocuk ağlıyordu. "eve geri dön" deyip yalvarıyordu, ama bir türlü o yalnızın gözlerine bakmaya cesaret edemiyordu. Gözlerine baksaydı onunda geri dönmek istediğini ama başaramadığını anlardı...
Bu zaman bir kişinin temelli yalnızlar evine yerleşmesinin şahidi oldum. Akrabaları, sevdikleri içten çığlık atarak ağlıyor, kendilerinden ayrılmalarını istemiyorlardı. Ama o sakin ve ciddi adımlarla yeni evine doğru yürüyordu. Belki o da acı çekiyordu, sevdiklerinden ayrılmak istemiyordu, ama mecburdu.
Başka bir yalnız gördüm. Etrafına pişmanlık duygusu saçıyordu. Konuşduk biraz. Bana yapdığı kötülüklerden pişman olduğunu, şimdi azap çekdiğini anlattı.
Burada o kadar çok yalnız varki. Hepsiyle konuşamam. Belkide konuşurum. Ama eninde sonunda ben sen de bu eve temelli yerleşecez o zaman konşuruz onlarla.
Zaten aldığımız her nefes bizi o eve yaklaştırıyor. Zaman bizi kendi otobüsünde oraya götürüyor. Şimdi bu dünyada misafiriz orası bizim temelli evimiz olucak. Çünki orası terk edilmez. "Hangi giden terk ede bilmiş ki mezarını?"

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Ben bir Saraçoğlu’yum Ankara’da, Ne sen benim farkımdasın artık ne de Ankara.

  Onu seven ve sevmeyen insanların sayılarının eşdeğer olduğu, sıradan ve monoton gözüken, ağır başlı tavırlar sergileyen bir kentte doğdum ben. Kentteki tüm renkler siyah beyaz ve onun ortası grideydi. Ben biraz renk kattım o tonlara ki sonradan beni de gri ettiler ya….   Sanki tüm kent benim doğumumu bekler gibiydi, yüzlerindeki tebessümden anlayabiliyordum bunu. Onlarla zaman geçirdikçe aslında bu griliğin içinde çırpınıp kurtulmak istediklerini görüyordum ki aslında birlikte kurtulduk da diyebilirim. Zamanla ailem büyüyordu ve ben kocaman ailesi olan, onlarla anılar biriktiren kentin bir rengiydim. Ailemle bağlarım her geçen gün artıyordu. Bazıları ilk aşk acısını benle paylaşırken, bazılarının ilkokul heyecanını, bazılarının ilk bebek heyecanını paylaşırdım. Bazen ölüm denen şeyle karşılaşır, onun acısını beraber yaşardık. En çok çocukları severdim, kanatlarımın altına girer bazen ağlar, bazen bahçemde koşuşturup neşelerini çiçek kokuları gibi bahçeme yayardılar. Beniml...
Yorum Gönder
Devamı

yarım kalmış hikaye

  Üstünde renkli ipek elbise kaldırımlarda rüzgar esintisi gibi yürüyordu. Ruhu sokaktaki evlerin içerisine girip kaybolmak istiyordu.  Makyajı dağılmıştı ve hala dağılmaya devam ediyordu. Biri gelmiş tablodaki renkleri özenle bir birine karıştırmıştı. Tablo artık bir ressamın elinden çıkmışçasına değildi ve tek bir dokunuş parçalanmasına fırsat yarata bilirdi.     sanki yüzündeki yağmur damlaları yetmezmiş gibi gökyüzü onu tamamen sırılsıklam bıraka bilmek için yağmur göndermeye karar vermişti. Sokakta kimse yoktu o yağmur onun için yağıyordu. Elbisesi sırılsıklam ıslanmıştı keza saçları da. Belki gökyüzü onu yağmurla duygularından arındırmak istiyordu. Peki kendisi arınmak istiyor muydu… sokakta karşısına biri çıksa sarılıp gözyaşlarıyla dünyayı yıkamak isterdi sonra bir şey demeden yoluna devam etmek. Yoluna devam etmek diyoruz da ne kadar devam ediyordu devam etmek nasıl bir şeydi bilmiyordu. Ayakları sadece yürümek istiyor onu bir yerden uzaklaştırma görevi...
Yorum Gönder
Devamı

yarım kalmış başka bir hikaye

 kendine bir rol almış o rolü oynamaya çalışıyordu. o rolde kendini arıyordu. o bu karakterin neresindeydi... bu rol kendisini kaybetmesine olanak sağlamıştı ya da kendisini bulmasına... cam kenarından dışarıyı izlerken bir sigara yaktı. bu erkek kimdi peki bu sahnede ona ne kadar eşlik edecekti. aşıktı. bu duyguyu tüm bedeninde, teninde, kalbinde his ediyordu. bu aşk onun için kanser hastasının yaşama duyduğu duyguyla eşdeğerdi. sigarasını yakıp camdan dışarıyı izliyordu. aşkı iliklerinde his ettiği o loş oda bir gün anlam değişecekti. sigarasını tuttuğu dudaklarından ayrılmak istiyorum kelimesi adeta fırtına oluşturacak şekilde odaya yayılacaktı, aşkı iliklerinde his ettiği o vücudunda sadece kızgınlığı his edecek, sevgiyle atan kalbinden sadece kırgınlık olacaktı. o odanın anılarını değişmesine o duvarların arasına sıkışmış zaman ağlayacaktı... peki o an kadın bunları biliyor olsa, sigarasını bitirmeden ve sessizce oradan ayrılır mıydı? başını alıp gitmeyi çok severdi ama ...
Yorum Gönder
Devamı