yarım kalmış başka bir hikaye

 kendine bir rol almış o rolü oynamaya çalışıyordu. o rolde kendini arıyordu. o bu karakterin neresindeydi... bu rol kendisini kaybetmesine olanak sağlamıştı ya da kendisini bulmasına... cam kenarından dışarıyı izlerken bir sigara yaktı. bu erkek kimdi peki bu sahnede ona ne kadar eşlik edecekti. aşıktı. bu duyguyu tüm bedeninde, teninde, kalbinde his ediyordu. bu aşk onun için kanser hastasının yaşama duyduğu duyguyla eşdeğerdi. sigarasını yakıp camdan dışarıyı izliyordu. aşkı iliklerinde his ettiği o loş oda bir gün anlam değişecekti. sigarasını tuttuğu dudaklarından ayrılmak istiyorum kelimesi adeta fırtına oluşturacak şekilde odaya yayılacaktı, aşkı iliklerinde his ettiği o vücudunda sadece kızgınlığı his edecek, sevgiyle atan kalbinden sadece kırgınlık olacaktı. o odanın anılarını değişmesine o duvarların arasına sıkışmış zaman ağlayacaktı... peki o an kadın bunları biliyor olsa, sigarasını bitirmeden ve sessizce oradan ayrılır mıydı? başını alıp gitmeyi çok severdi ama sonra evden kaçan kedi gibi usluca dönerdi. bunları biliyor olsa yine döner miydi? her şeyi tüketene kadar yaşanması gerekir mi yoksa o her şey tükenmediği için mi insanların canını yakıyor bu kadar. ayrılmak istiyorum diyen o dudaklar her şeyi tüketmiş dudaklar mıydı yoksa tüketilecek bir parça şeyler kalmış mıydı...? kadın o son sahneyi beğenmedi oynadıktan sonra dur dedi Tanrıya. o karakter böyle bir son yapmamalı. tanrı gülümsedi, bu gülümseyişte her şeyi ben bilirim egosu vardı ve dedi oyunun sonunda hepsi ölecek. bir perdenin sonu... bu kez kadın sahnede. üstünde mavi bir elbise, elinde ezberlemeye çalıştığı kağıt vardı. sahne ona ait değilmiş gibi his ediyordu, kelimeleri ezberleyemiyor, sahnenin köşesine geçip oturmuştu. kafasını yukarıya kaldırdı gökyüzünü izlemek için, orda izlenecek gök yüzü yoktu... insanlar toplanmaya başlamış onun sahneye çıkmasını bekliyorlardı. bu sahneyi nasıl canlandıra bilirdiki kelimeler ezberinde kalmıyor uçup gidiyorlardı. o sahneyi doğaçlama oynamaya karar aldı. biliyordu tanrı ona kızacaktı. bu perdeyi ilkinden bağımsız ilan etti. ama bağımsızlığı ilan eden her şeyin öncesinden taşıdığı izler gibi o da izler taşıyordu da farkında değildi. bu sahnede kadın birden çok kişiliğe bürünüyordu. asla kim hangisi belli değildi. seyirci tahmin etmekte zorlanıyordu. bazıları orayı terk etti. çünkü burada hikayenin sonu yoktu ve bu kimsenin hoşuna gitmemişti...tanrı yine aynı gülümseyişle sahnenin arkasından seslendi kadına, işte senden yaratmak istediğim karakter bu.. kadın sahnede dona kalıp o gülümseyişin ağırlığının altında eziliyordu. eline kâğıtı alıp role devam etmeyi tanrıyı hayal kırıklığına uğratmayı istiyordu. bu duyguları birden uçuşup gitti, sahne kuralını çiğneyerek insanlara arkasını döndü ve tanrıya fısıldadı ölmeni istiyorum. ve kadın kendini öldürdü..