Tanrıya doğru bir adım

Tesadüf ne kadar gerçektir? Gerçek ne kadar hakikattır?
Hakikat kendisi nedir?
Kafam çok karşık. Çeçeveye sığamayan bir fotorafım sanki. Yirtılmak mı gerek? Çerçevenin kırılması mümkün değil mi? Çerçeveye sığamayan dedimya çerçevemi büyük fotoraf mı?
Yazmak konuşmaktan çok iyidir. Bir daha emin odum. Düşüne biliyorsun yazarken. Belki hepimiz şizofreniz? Ortak hstalık belki?
Ben bir hiçim. Sense yoksun. Farkımız ne, ben öleceğim sen yaşıyacaksın. Ama yok olarak var olucaksın. Yoksa senin yaşadığın yer düşünce mi, bütün duygularımızı yaşadığımız yer mi, yani sen yaşamıyorsun biz seni yaşatıyoruz ve bizi de yaşatan sensin. Öylemi?
Ben yoksam sen hiçsin. Bilim adamları onların icatları(yarattıkları) olmasa onlar da hiçtir.
Pekala bizi idare eden bilinçaltı. Ama onu oluşturan biziz. Dur sen bilnçaltımısın? Yani bir birimizden asılımıyız? Yani sen ben olmasam hiçsin. Senaryoyu yazan ne peki? Sen ve ben birlikte yazıyoruz? Ama farknda değiliz. Yo hayr farkndayız. Seni bulmak için düşünmek gerek. Ya ben kendimi nasıl bula bilirim? Neden varsın? Neden varız? Bizi var eden de?
Şöyle bişeyde var. Belkide şizofrenler hasta değildir. Hasta olan biziz. Onlarda sen bilnçaltnda kalmadan yaşıyosun. Hem bölünmüşsün sen. Her insanda seni aramak zorundamıyım?
Seni neden arıyorum? Duyduğum eksiklik sen misin? Sorular cevapları olmaynca güzel olur. Cevaplar bulunca sorunun değeri kaybolur değil mi?
Sen kaybolmaktan korkuyosun?
Seni bulanlar bilnçaltnda buldular bulmadılar sen ortaya çıktın ve ismi vahiy oldu. O nedenle beyni böle karmaşık yaratmşsn seni kolay bulmasnlar diye ve yarattıklarının hayr olduklarnn seni bulması senin elnde değil. Öyle anlıyorum. Yanlmadığıma eminim. Eminlik duygusu nerden? Sen mi oluşturdun bende?

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Ben bir Saraçoğlu’yum Ankara’da, Ne sen benim farkımdasın artık ne de Ankara.

Onu seven ve sevmeyen insanların sayılarının eşdeğer olduğu, sıradan ve monoton gözüken, ağır başlı tavırlar sergileyen bir kentte doğdum ben. Kentteki tüm renkler siyah beyaz ve onun ortası grideydi. Ben biraz renk kattım o tonlara ki sonradan beni de gri ettiler ya…. Sanki tüm kent benim doğumumu bekler gibiydi, yüzlerindeki tebessümden anlayabiliyordum bunu. Onlarla zaman geçirdikçe aslında bu griliğin içinde çırpınıp kurtulmak istediklerini görüyordum ki aslında birlikte kurtulduk da diyebilirim. Zamanla ailem büyüyordu ve ben kocaman ailesi olan, onlarla anılar biriktiren kentin bir rengiydim. Ailemle bağlarım her geçen gün artıyordu. Bazıları ilk aşk acısını benle paylaşırken, bazılarının ilkokul heyecanını, bazılarının ilk bebek heyecanını paylaşırdım. Bazen ölüm denen şeyle karşılaşır, onun acısını beraber yaşardık. En çok çocukları severdim, kanatlarımın altına girer bazen ağlar, bazen bahçemde koşuşturup neşelerini çiçek kokuları gibi bahçeme yayardılar. Beniml...

Devamı

yarım kalmış hikaye

Üstünde renkli ipek elbise kaldırımlarda rüzgar esintisi gibi yürüyordu. Ruhu sokaktaki evlerin içerisine girip kaybolmak istiyordu. Makyajı dağılmıştı ve hala dağılmaya devam ediyordu. Biri gelmiş tablodaki renkleri özenle bir birine karıştırmıştı. Tablo artık bir ressamın elinden çıkmışçasına değildi ve tek bir dokunuş parçalanmasına fırsat yarata bilirdi. sanki yüzündeki yağmur damlaları yetmezmiş gibi gökyüzü onu tamamen sırılsıklam bıraka bilmek için yağmur göndermeye karar vermişti. Sokakta kimse yoktu o yağmur onun için yağıyordu. Elbisesi sırılsıklam ıslanmıştı keza saçları da. Belki gökyüzü onu yağmurla duygularından arındırmak istiyordu. Peki kendisi arınmak istiyor muydu… sokakta karşısına biri çıksa sarılıp gözyaşlarıyla dünyayı yıkamak isterdi sonra bir şey demeden yoluna devam etmek. Yoluna devam etmek diyoruz da ne kadar devam ediyordu devam etmek nasıl bir şeydi bilmiyordu. Ayakları sadece yürümek istiyor onu bir yerden uzaklaştırma görevi...

Devamı

yarım kalmış başka bir hikaye

kendine bir rol almış o rolü oynamaya çalışıyordu. o rolde kendini arıyordu. o bu karakterin neresindeydi... bu rol kendisini kaybetmesine olanak sağlamıştı ya da kendisini bulmasına... cam kenarından dışarıyı izlerken bir sigara yaktı. bu erkek kimdi peki bu sahnede ona ne kadar eşlik edecekti. aşıktı. bu duyguyu tüm bedeninde, teninde, kalbinde his ediyordu. bu aşk onun için kanser hastasının yaşama duyduğu duyguyla eşdeğerdi. sigarasını yakıp camdan dışarıyı izliyordu. aşkı iliklerinde his ettiği o loş oda bir gün anlam değişecekti. sigarasını tuttuğu dudaklarından ayrılmak istiyorum kelimesi adeta fırtına oluşturacak şekilde odaya yayılacaktı, aşkı iliklerinde his ettiği o vücudunda sadece kızgınlığı his edecek, sevgiyle atan kalbinden sadece kırgınlık olacaktı. o odanın anılarını değişmesine o duvarların arasına sıkışmış zaman ağlayacaktı... peki o an kadın bunları biliyor olsa, sigarasını bitirmeden ve sessizce oradan ayrılır mıydı? başını alıp gitmeyi çok severdi ama ...

Devamı

hikaye/deneme

Bu Blogda Ara