Böyük səhnə pərdəsi açıqdır. Gənc qizin yataq otagı... sağda bir çarpayı. Sol tərəfdə televizor. Və qz çarpayının yanında yerdə oturub.
Əlinə keçən bütün dərmanları içdi. Və ölümü daha tez gərçəkləşsin deyə özünü bıçaqladı. Əynindəki paltarı artıq öz qanına bulanmışdı. Gözündən yaşlar axaraq yerə uzandı və ölümünü gözlədi.
Gözlərini açdıqda özünü intihar etdiyi həmin yerdə gördü və gözləri işiqdan qamaşdı. Əliylə gözlərini ovuşturub,ətrafına nəzər saldı. Gözlərinin önündə iri ağ qanadları və əynində ağ paltarı olan, gözlərinin parıltısından ətraf işiqlanan mələk gördü. Aysel boğuq səslə:
- Sən.....? Sən.... kimsən?
Mələk sualına cavab vermədi və Ayselin ətrafında döndü,baxışlarıyla qızı süzdü. Mələyin danışmadığını gördükdə
Aysel: Mən... Mən öldüm? Hə? Sən.... ruhumu almağa gələn mələksən?
Mələk: Sən Allahın sənə yazdığı ölüm tarixindən qabaq özünü öldürmək istədin. Amma...
Aysel:
- amma ?
ayağa qalxır əynindəki ağ libasa diqqətlə baxır. Özünü biçaqladığı hissəyə toxunur əlləriylə. Gülümsəyir: apara bilərsən məni...
Mələk: apara bilmərəm səni
Aysel: Öldümsə məni niyə aparmırsan?
Mələk: Sənə yazılan ölüm tarixinədək yer üzündə qalacaqsan,ancaq o gün səni apara bilərəm.
Aysel: Öldümsə necə yerüzündə qalacağam? Anlamıram... Apar məni yalvarıram.
Deyərək Mələyin qarşısında diz çökdü. Mələk barmağındakı üzüyü çıxardaraq :
- Yerüzündə ruh olaraq qalacaqsan. O tarixdə ruhunu almağa gələcəyəm. Al bu üzüyü 3 dəfə,ancaq 3 dəfə bu üzüyün qaşına toxunaraq danışsan insanlar səsini eşidəcək.
Aysel: Yalvarıram məni....
Sözü ağzında qaldı və Mələk gözdən itir. Qiz otağında dolanaraq mələyi axtarır. Üzüyü barnağına taxaraq ağlamağa başlıyır.
PƏRDƏ 2
Anası qızının yoxluğuna dözə bilməyib hey ağlayır. Qizinin paltarlarını qoxlayır. Paltarlarını bağrına basır. Aysel otağın qapısında dayanıb anasına baxır. Anasına yaxınlaşaraq:
- Ana,mən burdayam,yanındayam,ağlama...
Anası onun səsinə bir qarşılıq vermir.
Aysel: Ana... AA... Axı mən ruham o,məni eşitmir. Üzük... üzüyə toxunsam,anam məni eşidəcək.
Aysel üzüyə toxunaraq,ağlamsınaraq :
-Ana yanındayam,burdayam ağlama...
Anası qulaqlarını tutur,qişqiraraq ağlayır...
Aysel: Anam,canım burdayam. Yalvarıram ağlama...
Anası ətrafına diqqətlə baxır. “ Burdadı” deyərək qişqirmağa başlayır. Və otaqları gəzərək qızını axtarır. Qişqirir:qizim hardasan?Hardasan?Ayseeeeel
Anasının səsinə qonşular yığışır.Qadını sakitləşdirirlər.
Anası:eşitdim.Səsini eşitdim burdadi.
Qadini çarpayıya yatırdıb ona təsəlli verirlər.
Aysel ağlamağa başlayır:Axı niyə intihar etdim?Heçnəyə toxuna bilmirəm hec kim məni görmur,heçnə edə bilmirəm?Niyə axı?Niyə?Belə etməməliydimş
Bir muddət sonra anasının qışqıraraq oyandığını görur.Anası ağlamağa başlıyır.
Anası:Canım qızım.Mən sənsiz yaşaya bilmirəm.Getmə.Qızım sənsiz nəfəs belə ala bilmirəm.
Anasının ağlamağına dözmuyərək ona sarılır.Ruh olduğu ucun anası bir qarşılıq vermir.
PƏRDƏ3
Aysel evi dolaşmağa başlıyır.Ən çox sevdiyi gülə yaxınlaşır qoxlayaraq:
- gülün qoxusun belə hiss də bilmirəm...
Musiqi alətinə yaxınlaşır,ruh olduğu üçün toxuna bilmir. Musiqi dinliyə bilmiyəcəyini gördükdə yerdə oturur və ağlamağa başlıyır:
- nə zamana qədər axı... Mələk,demədi nə zamana qədər mən burda qalmalıyam ? Axı zaman keçmir mənimçün bir gün birm ilə bərabərdi axı...
Bu zaman yan otaqdan anasının yuxudan oyanaraq qışqırmasını eşidir. Qaçaraq anasının yanına gedir. Onu sığallamağa başlıyı amma təbii ki,ruh olduğundan anası onu hiss etmir. “ Axı niyə atam anamın yanında deyil? Niyə onu tək qoyur? Atamı axtarmalıyam... “deyir və axtarmağa başlıyır. Atasını öz otağında tapır. Kişi qizinin şəkillərinə baxır və gözlərindən axan su damcıları kilidlənmiş dodaqlarını yuyurdu. O danışmır,dinmir,lal kar və qəlbində böyük bir acı daşıyırdı.
Aysel : Atam,ağlıyırsan sən? Mən... mən ilk dəfədi sənin ağladığını görürəm. Ata... Anam... o içəridə təkdi. Axı o mənim səsimi eşitmir. Hələ iki şansım var. Anamla danşacağam.
Anasının yanına qaçır.
Aysel :
- Anam. Mən burdayam,yanınızdayam. Ağlama yalvarıram sənə. Qızın burdadı. Bədənim burda olmasa da ruhum burdadı.
Anası gözləriylə ətrafına baxınır...
Anası:
- qızım...
Aysel: Hə ana (ağlayır)yanındayam,burdayam ağlama
Anası: sən? Qizim.. mən..? Mən dəli oluram?
Aysel: anacan ruhum burdadı,yanındayam. Sakitləş,canım anam. Məni bağışlayın... bağışlayın...
Ansı tərpənmədən gözlərini bir nöqtəyə zilləyir.
Aysel : ana... Yaxşısan? Ana...
Anası əlləriylə qulaqlarını tıxayıb qışqırır. Və bu dəfə qadının səsinə Ayselin atası gəlir. Qonşular yığışır, qadını sakitləşdirməyə çalışırlar. Amma artıq pisixoloji pozuntu keçirən qadın dəli olur. Onu müalicə mərkəzinə yatirdırlar.
Qız olanlara tamaşa edir sadəcə. Ayaqlari yerə kilitlənmiş, gözlərində yaş, yavaş-yavaş evin küncundə xüsusi hazırladılmış Quran kitabı olan bölməyə gedir. Diz çökərək:
- Allahım, məni bağışda. Geri dönmək istəyirəm. Cəhənnəmi burda yaşadım. Günahımın cəzasını elə çekirəmki, bu acının yanında cəhənnəm alovu həfifdir. “Ana fəryadı”nı görmək əsil cəənnəmdir. Yalvarıram ruhumu al yerüzündən deyərək əlini Qurana toxundurur. Kitabı açaraq:
- Toxuna bilirəm ? axı ruham bun necə olur? Allahım,sənin böyüklüyün yanında bu qullar acizdi,zəyifdi. Mən artıq ailəmin bu vəziyyətdə olmasına döxə bilmirəm. Buralardan gedəcəm.
Deyib evden çıxır.
PƏRDƏ 4
Dəniz kənarında oturur. Özünü suya ataraq intihar etmək istəyən bir gənci gorür. Daha doğrusu onda özünü görür. Ona yaxınlaşır,mələyon verdiyi üzünə toxunaraq:
- dayan !
Gənc ətrafa baxır. Sonra özünü atmağa hazırlaşanda Aysel yenə bağırır:
- demədim dayan ?!
Gənc: sən kimsən?
Aysel: sənin kimi intihar edən biri...
Gənc: mən dəli oluram deyəsən...
Aysel: biraz məni dinlə. Sonra nə istəyirsən et...
Gənc: Ölüm anında qeybdən səs eşidirəm. Bu işarədi ölməliyəm,
Aysel: istəsəndə ölməyəcəksən!
Gənc: yoxsa sən əzrailsən?
Aysel: yox. Mən intihar eden bir qizam. Və ruhum hələ yerüzündədi. Cəhənnəm əzabı deyilən birşey var və mən onu çəkirəm. Gözlərini yum,dənizə axan çayın səsini dinlə... çiçəkləri qoxla,əllərinlə bir çiçək dər. Həyat bu qədər gözəldi və mən onlardan məhrumam.
Gənc: necə? Səni anlamıram
Aysel: ruham. Heçnə edə bilmirəm. Sadəcə görür. eşidirəm.
Gənc: sus!mən ölmək istəyirəm. Bu həyata nifrət edirəm ! nələr yaşamışam. Dözə bilmirəm imkan ver mənə!
Aysel: mən səndən daha gözəl yolla intihar etmişdim. Dərmanlar və biçaq. Amma nə oldu bilirsən?
Gənc: nağıl danşacaqsan mənə?
Aysel: səsimi eşidirsən,üzümü görmürsən. Və ruh olduğma inanmırsan? ətrafına bax bir diqqətlə. Yaxşı düşün. Intihar et amma unutma darıxdığinda,üzgün olduğunu gördüyündə sevdiklərinə təsəlli verə bilmiyəcəksən,sarıla bilmiyəcəksən. Zaman dmək olar keçmir. Heçnəyə toxuna bilmirsən,heçnə edə bilmirsən belə bir həyat düşün. Hələ də ölmək istəyirsənsə buyur at özünü!
Gənc : yaxşı məni razı saldın. Amma dözə bilmirəm bu həyata,bu insanlara...
Aysel : öləndən sonrada dözə bilməyəcəksən əmin ol. Evə get dincəl. Və yeni həyata başla.
Gənc: bəlkədə haqlısan. Gedirəm. Günahlarının bağışlanması üçün dua edəcəyəm.
Gənc ordan uzaqlaşır.
Aysel üzündə kiçik təbəssüm : kaşki bütn intihar etmək istəyənləri yolundan.
PƏRDƏ 5
Gecə... qaranlıq....Səmada ulduzlar.Qız ulduzlara baxır...Gəzməyə başlayır.
Aysel:Ruh olunca ulduzlarda dəyişirmiş.Artıq mənlə birlikdə hərəkət etmirlər... Mən yoxam,bir heçəm...
Allahım,o qədər peşmanam ki,məni bağışla yalvarıram.Günahlarımi bağışla...
Bu zaman Aysel yerə yıxılır. Bədəni titrəyir.
Pərdə qapandı.
PƏRDƏ 6
Həkimlər qızın ətrafına toplaşıb. Nisbətən o birlərindən yaşlı olan həkim Ayselə elektroşok verir.
Yaşlı həkim: Atiq gecdi. Keçindi.
Qızın intahar etməkdən döndərdiyi o oğlan-Murad ordaydı oda həkimdi. Gözlərində çaşqınlıq və yaşlı həkimə baxdı yaşlı həkim əlindəki aparatı yerinə qoydu. Bu zaman həmin oğlan aparatı əlinə alaraq qıza elektroşok verməyə dəvam eledi yaşlı həkim: elektroşok verməyi kəs onsuzda yaşamayacağını bilirdik. Ümüd yoxdu və bitdi.
Murad: yox... yaşamalıdır. Anlamırsız yaşamalıdır, yaşayacaq mütləq.
Yaşlı həkim: sən birinci dəfədi xəstə ölümnə şahid olursan? Komadan oyanmiyacaq, ürəyi dayandı kəs elektroşok verməyi!
Tibb bacılarına dönərək dəvam edir: yazın ölüm tarixi 08:00.Murad,sənə də kəs dedim,uşaqlıq eləmə!
Bu an ekranda ürək döyüntüləri görsəndi. Qiz dərindən nəfəs alaraq gözlərini açdı.
Murad: şükür Allaha!
Tibb bacıları və yaşlı həkim heytətlə Ayselə baxırlar. Aysel öskürməyə başladı. Tibb bacısı ona su verdi.
Aysel : mən...mən...
Murad :sakit ol. Danışıb özünü yorma.
Aysel başını qaldırıb,həkimə baxanda su boğazında qaldı.
Aysel qısıq səslə: bu o du...
Murad: buyurun...
Aysel: sən...
Murad: Mən sənin həkiməm.
Yaşlı həkim gülümsüyərək : ona coox sağol deməlisən. Artıq sənə elektroşok verməyi kəsmişdim. Öldüyünü qəbul etmişdim. Amma o dayanmadı. Sənə elektroşok verməyi kəsmədi. Səni aramıza geri qaytardı.
Aysel :mən ölməmşəm?
Üzündə kiçik bir təbəssüm oyandı.
Sonra ətrafına baxaraq: anam.. anam hardadı?
Murad: anan... o sənin səsini eşidirdi. Psixoloji sarsıntı geçirib. Müalicə mərkəzinə yatırmışıq. Yaxşıdı anan narahat olma.
Aysel təəccüblə həkimə baxaraq: necə? Səsimi eşidirdi?
Murad : sənin səsin cox gözəldi mənə birşeyi xatırtlatdı...
Aysel : sən intihar etmək istəmisən?
Murad: hardan bilirsən?
Heyrətlə qiza baxatraq: yoxsa... sən o qizsan? o ruh..?
Aysel :deməli gördüklərim yuxu deyil...
Murad gülümsəyərək: biz bir-birimizin həyatın xilas etmişik. Ananı gətirəcəyəm narahat olma.
Həkim otaqdan çıxır.
Aysel : Allahım Çikinci şansı verdiyin üçün cox sağol. Sənə şükürlər olsun!
PƏRDƏ 7
Aysel ayağa qalxaraq son sözləri deyir:
- hər şeydən bezdiyin an olur. Bitib tükənirsən. Artiq gücünün olmadığını düşünürsən. O an özünə güc axtar. Intihar etməklə o gücü qazanmıyacaqsan bunu bil. Hər dəfə insana ikinci şans verilmir. Dərindən nəfəs al. Nəfəs alabilmək gözəl hissdi deyilmi? Intihar etdikdən sonra Allaha nə cavab verəcəksiniz? “dözmədim imtahanlarına gücüm yetmədi” deyəcəksiz? Yəni cəhənnəmi gözə alacaq qədər güclüsünüz? Bu qədər güclüsünüzsə gücünüzü yaşamaqla denəyin. Həyat cəhənnəmdən gözəldi...
Əlinə keçən bütün dərmanları içdi. Və ölümü daha tez gərçəkləşsin deyə özünü bıçaqladı. Əynindəki paltarı artıq öz qanına bulanmışdı. Gözündən yaşlar axaraq yerə uzandı və ölümünü gözlədi.
Gözlərini açdıqda özünü intihar etdiyi həmin yerdə gördü və gözləri işiqdan qamaşdı. Əliylə gözlərini ovuşturub,ətrafına nəzər saldı. Gözlərinin önündə iri ağ qanadları və əynində ağ paltarı olan, gözlərinin parıltısından ətraf işiqlanan mələk gördü. Aysel boğuq səslə:
- Sən.....? Sən.... kimsən?
Mələk sualına cavab vermədi və Ayselin ətrafında döndü,baxışlarıyla qızı süzdü. Mələyin danışmadığını gördükdə
Aysel: Mən... Mən öldüm? Hə? Sən.... ruhumu almağa gələn mələksən?
Mələk: Sən Allahın sənə yazdığı ölüm tarixindən qabaq özünü öldürmək istədin. Amma...
Aysel:
- amma ?
ayağa qalxır əynindəki ağ libasa diqqətlə baxır. Özünü biçaqladığı hissəyə toxunur əlləriylə. Gülümsəyir: apara bilərsən məni...
Mələk: apara bilmərəm səni
Aysel: Öldümsə məni niyə aparmırsan?
Mələk: Sənə yazılan ölüm tarixinədək yer üzündə qalacaqsan,ancaq o gün səni apara bilərəm.
Aysel: Öldümsə necə yerüzündə qalacağam? Anlamıram... Apar məni yalvarıram.
Deyərək Mələyin qarşısında diz çökdü. Mələk barmağındakı üzüyü çıxardaraq :
- Yerüzündə ruh olaraq qalacaqsan. O tarixdə ruhunu almağa gələcəyəm. Al bu üzüyü 3 dəfə,ancaq 3 dəfə bu üzüyün qaşına toxunaraq danışsan insanlar səsini eşidəcək.
Aysel: Yalvarıram məni....
Sözü ağzında qaldı və Mələk gözdən itir. Qiz otağında dolanaraq mələyi axtarır. Üzüyü barnağına taxaraq ağlamağa başlıyır.
PƏRDƏ 2
Anası qızının yoxluğuna dözə bilməyib hey ağlayır. Qizinin paltarlarını qoxlayır. Paltarlarını bağrına basır. Aysel otağın qapısında dayanıb anasına baxır. Anasına yaxınlaşaraq:
- Ana,mən burdayam,yanındayam,ağlama...
Anası onun səsinə bir qarşılıq vermir.
Aysel: Ana... AA... Axı mən ruham o,məni eşitmir. Üzük... üzüyə toxunsam,anam məni eşidəcək.
Aysel üzüyə toxunaraq,ağlamsınaraq :
-Ana yanındayam,burdayam ağlama...
Anası qulaqlarını tutur,qişqiraraq ağlayır...
Aysel: Anam,canım burdayam. Yalvarıram ağlama...
Anası ətrafına diqqətlə baxır. “ Burdadı” deyərək qişqirmağa başlayır. Və otaqları gəzərək qızını axtarır. Qişqirir:qizim hardasan?Hardasan?Ayseeeeel
Anasının səsinə qonşular yığışır.Qadını sakitləşdirirlər.
Anası:eşitdim.Səsini eşitdim burdadi.
Qadini çarpayıya yatırdıb ona təsəlli verirlər.
Aysel ağlamağa başlayır:Axı niyə intihar etdim?Heçnəyə toxuna bilmirəm hec kim məni görmur,heçnə edə bilmirəm?Niyə axı?Niyə?Belə etməməliydimş
Bir muddət sonra anasının qışqıraraq oyandığını görur.Anası ağlamağa başlıyır.
Anası:Canım qızım.Mən sənsiz yaşaya bilmirəm.Getmə.Qızım sənsiz nəfəs belə ala bilmirəm.
Anasının ağlamağına dözmuyərək ona sarılır.Ruh olduğu ucun anası bir qarşılıq vermir.
PƏRDƏ3
Aysel evi dolaşmağa başlıyır.Ən çox sevdiyi gülə yaxınlaşır qoxlayaraq:
- gülün qoxusun belə hiss də bilmirəm...
Musiqi alətinə yaxınlaşır,ruh olduğu üçün toxuna bilmir. Musiqi dinliyə bilmiyəcəyini gördükdə yerdə oturur və ağlamağa başlıyır:
- nə zamana qədər axı... Mələk,demədi nə zamana qədər mən burda qalmalıyam ? Axı zaman keçmir mənimçün bir gün birm ilə bərabərdi axı...
Bu zaman yan otaqdan anasının yuxudan oyanaraq qışqırmasını eşidir. Qaçaraq anasının yanına gedir. Onu sığallamağa başlıyı amma təbii ki,ruh olduğundan anası onu hiss etmir. “ Axı niyə atam anamın yanında deyil? Niyə onu tək qoyur? Atamı axtarmalıyam... “deyir və axtarmağa başlıyır. Atasını öz otağında tapır. Kişi qizinin şəkillərinə baxır və gözlərindən axan su damcıları kilidlənmiş dodaqlarını yuyurdu. O danışmır,dinmir,lal kar və qəlbində böyük bir acı daşıyırdı.
Aysel : Atam,ağlıyırsan sən? Mən... mən ilk dəfədi sənin ağladığını görürəm. Ata... Anam... o içəridə təkdi. Axı o mənim səsimi eşitmir. Hələ iki şansım var. Anamla danşacağam.
Anasının yanına qaçır.
Aysel :
- Anam. Mən burdayam,yanınızdayam. Ağlama yalvarıram sənə. Qızın burdadı. Bədənim burda olmasa da ruhum burdadı.
Anası gözləriylə ətrafına baxınır...
Anası:
- qızım...
Aysel: Hə ana (ağlayır)yanındayam,burdayam ağlama
Anası: sən? Qizim.. mən..? Mən dəli oluram?
Aysel: anacan ruhum burdadı,yanındayam. Sakitləş,canım anam. Məni bağışlayın... bağışlayın...
Ansı tərpənmədən gözlərini bir nöqtəyə zilləyir.
Aysel : ana... Yaxşısan? Ana...
Anası əlləriylə qulaqlarını tıxayıb qışqırır. Və bu dəfə qadının səsinə Ayselin atası gəlir. Qonşular yığışır, qadını sakitləşdirməyə çalışırlar. Amma artıq pisixoloji pozuntu keçirən qadın dəli olur. Onu müalicə mərkəzinə yatirdırlar.
Qız olanlara tamaşa edir sadəcə. Ayaqlari yerə kilitlənmiş, gözlərində yaş, yavaş-yavaş evin küncundə xüsusi hazırladılmış Quran kitabı olan bölməyə gedir. Diz çökərək:
- Allahım, məni bağışda. Geri dönmək istəyirəm. Cəhənnəmi burda yaşadım. Günahımın cəzasını elə çekirəmki, bu acının yanında cəhənnəm alovu həfifdir. “Ana fəryadı”nı görmək əsil cəənnəmdir. Yalvarıram ruhumu al yerüzündən deyərək əlini Qurana toxundurur. Kitabı açaraq:
- Toxuna bilirəm ? axı ruham bun necə olur? Allahım,sənin böyüklüyün yanında bu qullar acizdi,zəyifdi. Mən artıq ailəmin bu vəziyyətdə olmasına döxə bilmirəm. Buralardan gedəcəm.
Deyib evden çıxır.
PƏRDƏ 4
Dəniz kənarında oturur. Özünü suya ataraq intihar etmək istəyən bir gənci gorür. Daha doğrusu onda özünü görür. Ona yaxınlaşır,mələyon verdiyi üzünə toxunaraq:
- dayan !
Gənc ətrafa baxır. Sonra özünü atmağa hazırlaşanda Aysel yenə bağırır:
- demədim dayan ?!
Gənc: sən kimsən?
Aysel: sənin kimi intihar edən biri...
Gənc: mən dəli oluram deyəsən...
Aysel: biraz məni dinlə. Sonra nə istəyirsən et...
Gənc: Ölüm anında qeybdən səs eşidirəm. Bu işarədi ölməliyəm,
Aysel: istəsəndə ölməyəcəksən!
Gənc: yoxsa sən əzrailsən?
Aysel: yox. Mən intihar eden bir qizam. Və ruhum hələ yerüzündədi. Cəhənnəm əzabı deyilən birşey var və mən onu çəkirəm. Gözlərini yum,dənizə axan çayın səsini dinlə... çiçəkləri qoxla,əllərinlə bir çiçək dər. Həyat bu qədər gözəldi və mən onlardan məhrumam.
Gənc: necə? Səni anlamıram
Aysel: ruham. Heçnə edə bilmirəm. Sadəcə görür. eşidirəm.
Gənc: sus!mən ölmək istəyirəm. Bu həyata nifrət edirəm ! nələr yaşamışam. Dözə bilmirəm imkan ver mənə!
Aysel: mən səndən daha gözəl yolla intihar etmişdim. Dərmanlar və biçaq. Amma nə oldu bilirsən?
Gənc: nağıl danşacaqsan mənə?
Aysel: səsimi eşidirsən,üzümü görmürsən. Və ruh olduğma inanmırsan? ətrafına bax bir diqqətlə. Yaxşı düşün. Intihar et amma unutma darıxdığinda,üzgün olduğunu gördüyündə sevdiklərinə təsəlli verə bilmiyəcəksən,sarıla bilmiyəcəksən. Zaman dmək olar keçmir. Heçnəyə toxuna bilmirsən,heçnə edə bilmirsən belə bir həyat düşün. Hələ də ölmək istəyirsənsə buyur at özünü!
Gənc : yaxşı məni razı saldın. Amma dözə bilmirəm bu həyata,bu insanlara...
Aysel : öləndən sonrada dözə bilməyəcəksən əmin ol. Evə get dincəl. Və yeni həyata başla.
Gənc: bəlkədə haqlısan. Gedirəm. Günahlarının bağışlanması üçün dua edəcəyəm.
Gənc ordan uzaqlaşır.
Aysel üzündə kiçik təbəssüm : kaşki bütn intihar etmək istəyənləri yolundan.
PƏRDƏ 5
Gecə... qaranlıq....Səmada ulduzlar.Qız ulduzlara baxır...Gəzməyə başlayır.
Aysel:Ruh olunca ulduzlarda dəyişirmiş.Artıq mənlə birlikdə hərəkət etmirlər... Mən yoxam,bir heçəm...
Allahım,o qədər peşmanam ki,məni bağışla yalvarıram.Günahlarımi bağışla...
Bu zaman Aysel yerə yıxılır. Bədəni titrəyir.
Pərdə qapandı.
PƏRDƏ 6
Həkimlər qızın ətrafına toplaşıb. Nisbətən o birlərindən yaşlı olan həkim Ayselə elektroşok verir.
Yaşlı həkim: Atiq gecdi. Keçindi.
Qızın intahar etməkdən döndərdiyi o oğlan-Murad ordaydı oda həkimdi. Gözlərində çaşqınlıq və yaşlı həkimə baxdı yaşlı həkim əlindəki aparatı yerinə qoydu. Bu zaman həmin oğlan aparatı əlinə alaraq qıza elektroşok verməyə dəvam eledi yaşlı həkim: elektroşok verməyi kəs onsuzda yaşamayacağını bilirdik. Ümüd yoxdu və bitdi.
Murad: yox... yaşamalıdır. Anlamırsız yaşamalıdır, yaşayacaq mütləq.
Yaşlı həkim: sən birinci dəfədi xəstə ölümnə şahid olursan? Komadan oyanmiyacaq, ürəyi dayandı kəs elektroşok verməyi!
Tibb bacılarına dönərək dəvam edir: yazın ölüm tarixi 08:00.Murad,sənə də kəs dedim,uşaqlıq eləmə!
Bu an ekranda ürək döyüntüləri görsəndi. Qiz dərindən nəfəs alaraq gözlərini açdı.
Murad: şükür Allaha!
Tibb bacıları və yaşlı həkim heytətlə Ayselə baxırlar. Aysel öskürməyə başladı. Tibb bacısı ona su verdi.
Aysel : mən...mən...
Murad :sakit ol. Danışıb özünü yorma.
Aysel başını qaldırıb,həkimə baxanda su boğazında qaldı.
Aysel qısıq səslə: bu o du...
Murad: buyurun...
Aysel: sən...
Murad: Mən sənin həkiməm.
Yaşlı həkim gülümsüyərək : ona coox sağol deməlisən. Artıq sənə elektroşok verməyi kəsmişdim. Öldüyünü qəbul etmişdim. Amma o dayanmadı. Sənə elektroşok verməyi kəsmədi. Səni aramıza geri qaytardı.
Aysel :mən ölməmşəm?
Üzündə kiçik bir təbəssüm oyandı.
Sonra ətrafına baxaraq: anam.. anam hardadı?
Murad: anan... o sənin səsini eşidirdi. Psixoloji sarsıntı geçirib. Müalicə mərkəzinə yatırmışıq. Yaxşıdı anan narahat olma.
Aysel təəccüblə həkimə baxaraq: necə? Səsimi eşidirdi?
Murad : sənin səsin cox gözəldi mənə birşeyi xatırtlatdı...
Aysel : sən intihar etmək istəmisən?
Murad: hardan bilirsən?
Heyrətlə qiza baxatraq: yoxsa... sən o qizsan? o ruh..?
Aysel :deməli gördüklərim yuxu deyil...
Murad gülümsəyərək: biz bir-birimizin həyatın xilas etmişik. Ananı gətirəcəyəm narahat olma.
Həkim otaqdan çıxır.
Aysel : Allahım Çikinci şansı verdiyin üçün cox sağol. Sənə şükürlər olsun!
PƏRDƏ 7
Aysel ayağa qalxaraq son sözləri deyir:
- hər şeydən bezdiyin an olur. Bitib tükənirsən. Artiq gücünün olmadığını düşünürsən. O an özünə güc axtar. Intihar etməklə o gücü qazanmıyacaqsan bunu bil. Hər dəfə insana ikinci şans verilmir. Dərindən nəfəs al. Nəfəs alabilmək gözəl hissdi deyilmi? Intihar etdikdən sonra Allaha nə cavab verəcəksiniz? “dözmədim imtahanlarına gücüm yetmədi” deyəcəksiz? Yəni cəhənnəmi gözə alacaq qədər güclüsünüz? Bu qədər güclüsünüzsə gücünüzü yaşamaqla denəyin. Həyat cəhənnəmdən gözəldi...
Yorumlar
Yorum Gönder